In de serie Frans huilt, Frans lacht was de negende etappe een lach-aflevering. Frans Verhoeven reed het grootste deel van de 635 kilometer lange proef van Antofagasta naar Iquique in zijn eentje en had het prima naar zijn zin. ,,Alles is heel gebleven en op de motor blijven zitten, inclusief ikzelf. Ik ben meteen in de aanval gegaan en heb mijn eigen tempo gereden.’’
Verhoeven ging als veertiende van start in de etappe en pakte al binnen 25 kilometer twee man. ,,Daarna heb ik een poosje op het stof van Farres gereden, maar die zag ik op een gegeven moment niet meer. Hij is hard gevallen, hoorde ik later. Maar vanaf dat moment heb ik eigenlijk alleen gereden. Nee, dat vind ik niet vervelend. Voor het tempo is het soms fijn om iemand voor je te hebben waarop je je kunt richten, maar ik heb er flink de gang in gehouden. Voor navigatie leidt het alleen maar af om met een paar man te rijden. Dan zit iedereen naar elkaar te kijken en ben je niet 100 procent geconcentreerd op je eigen weg. Ik heb me één keer laten verleiden de weg in te slaan die een toeschouwer wees. Ik was bijna teruggereden om die vent een knal te verkopen. Volgens mij doen ze het gewoon expres. Ik zag gelukkig meteen dat het niet goed was en ben langs de andere kant teruggereden.’’
De etappe was juist op navigatie moeilijk, vond Verhoeven. ,,Ik heb stukken gehad waarbij niet één spoor te zien was, maar ook stukken waar 100.000 sporen dwars door elkaar heen liepen. Als je niet heel goed oplette, zat je verkeerd. Vooral het laatste stuk was moeilijker op navigatie dan op terrein. De afdaling naar de finish was best lelijk. Daar zijn een heleboel jeepjes naar boven gereden en daardoor staan er overal dwarssporen. Dat geeft kontwippertjes als je niet oppast, dus ik ben heel rustig naar beneden gerold.’’
Voor het materiaal viel de etappe mee. ,,Al zaten er wel een paar stukken in waarop je de boel kon slopen. Ik heb daar heel rustig gereden om de boel heel te houden.’’ Verhoeven verkeek zich even op de lengte van de proef. Die was door twee omleidingen, waarbij twee keer de afstandsteller moest worden gereset, ongeveer 80 kilometer langer geworden. ,,De tankstop lag daardoor ook 30 kilometer verder – op 235 kilometer in plaats van op 216 – en dat had ik even niet in de gaten. Ik dacht even dat ik fout zat, maar ik had alle waypoints al gehaald, dus dat kon eigenlijk niet.’’
Ondanks de extreem lange proef voelde Verhoeven zich goed. ,,Ik ben wel eens vermoeider geweest. Eigenlijk voel ik me best relaxed en sterk. Als het motortje heel blijft, zit er nog best wat moois in de komende dagen.’’
Redacteur: PB Frans Verhoeven | Foto's Rallymaniacs
