De laatste 25 kilometer duinen in het donker, zonder te zien waar het einde is: dat was toch echt geen kattenpis. Adwin Hoondert en zijn mannen waren dan ook blij dat ze veilig en wel beneden in Iquique stonden en dat de negende etappe achter de rug was. “Het was toch wel heftiger dan we dachten.”
De etappe van 422 kilometer van Calama naar Iquique viel bepaald niet mee voor het Zeeuwse trio. Het begon al met “een hoop gestuiter en gerammel waar geen einde aan leek te komen”. Chauffeur Hoondert was het op een gegeven zo beu dat hij graag wilde weten hoe lang het zo nog door zou gaan. Met het antwoord van navigator Peter van Stee dat het nog een kilometer of 70 zo verder ging, was Hoondert niet blij. “Maar ja, je kunt niet zomaar stoppen. Dus het moest maar.”
Omstreeks half vier ’s middags (half acht ’s avonds Nederlandse tijd) kwamen ze aan bij de duinen, het slotakkoord van de etappe. Met de verwachting daar met een paar uurtjes wel doorheen te zijn, begon Hoondert optimistisch. “Het ging best redelijk”, vertelt hij. “Totdat we onderin een duinpan op een onmogelijke plaats een band eraf reden. Het had niet op een slechtere plek gekund. De truck stond scheef en we moesten eindeloos graven voordat we het luchtkussen er onder kregen.” Door het kussen op te blazen, wordt de truck opgetild en kan de band worden verwisseld. “Maar voordat we dat ding er eenmaal onder hadden… De band wisselen was daarna wel vlot gebeurd, maar we hebben ruim twee uur staan martelen in de volle zon.” Vervolgens kostte het monteur Jacco op ’t Hof nog een half uurtje om de truck er met een paar keer heen en weer rijden uit te krijgen. De kapotte band had overigens niets te maken met de scheurtjes in de velgen – een probleem waar Hoondert al een paar dagen mee rondreed. “Dat hebben onze Doctor Snuggles’ opgelost met kit en een plaatje. En het werkt nog ook.”
Het begon al langzaam te schemeren toen de equipe de reis goed en wel kon voortzetten, met nog 25 kilometer te gaan. “Dat zijn in het donker 25 lange kilometers”, constateerde Hoondert. “De duinen waren toch wel heftiger dan we dachten en in het donker zeker. Het waren akelig steile afdalingen, maar die zie je niet. Je hebt geen idee waar het ophoudt en waar je terecht komt. We hebben een paar momentjes gehad dat ik dacht: ‘Dit komt niet goed’. Maar het was niet ver meer, dus we zijn toch maar op goed geluk doorgereden. Ik was wel heel opgelucht toen we eindelijk hier beneden in het bivak stonden. Lekker aan zee, daar voelen wij Zeeuwen ons thuis.” Het Hoondert Rally Team is de dagen nu voorzichtig aan het aftellen. Nog vier etappes en dan zit het erop. “Maar ik weet dat er nog een paar moeilijk dagen komen, dus ik prijs mezelf nog niet rijk. We blijven behoudend rijden: finishen is het belangrijkste, de rest is bijzaak.”
