Het hart klopte Vick Versteijnen nog in de keel toen hij bij de finish van de negende etappe van de Dakar 2015 was, iets na middernacht (lokale tijd). Een haar had het gescheeld of hij had in de slotfase van de 450 kilometer lange proef een motorrijder plat gereden. “Die stond ineens voor mijn neus op het pad, zonder achterlicht. Ik kon hem net ontwijken. Ik reed er zo dicht langs dat ik hem met zijn ogen kon zien knipperen.”
Het was een lange en verraderlijke dag, van begin tot eind. Versteijnen en zijn equipe hadden dat al ingecalculeerd, maar een omgekeerde bijna-dood-ervaring hadden ze niet bedacht. “Door het stof was er 20, misschien 30 meter zicht. Staat er ineens iemand zonder achterlicht! Ik ben me kapot geschrokken.”
Versteijnen was juist al de hele dag zo voorzichtig. In het eerste deel in de duinen al. Die waren er slecht aan toe, nadat er al een paar dagen trucks doorheen waren gecrost. “Je moest heel goed sturen om boven te komen én niet op z’n kant te gaan. Dat risico is er een paar keer geweest. Het was heel spannend.”
De TopTrucks-equipe bleef opnieuw samen met Hoondert en Van de Laar. Toen Hoondert uit een bocht vloog op een grindpad na de duinen, reden Versteijnen en Van de Laar door. Het parkoers werd er bepaald niet beter op: feshfesh, stenen, gaten, geulen. “Allemaal gemene afstapjes, de ene na de andere. Ik ben blij dat we daar niet in zijn gevlogen. Het was echt gevaarlijk. Er lagen zo veel risico’s op de loer.”
De enige schade die Versteijnen overhield aan de etappe naar Calama was een lekke schokbreker. Daardoor zwabberde de truck soms een beetje en reed Versteijnen extra voorzichtig. “Maar een lekke schokbreker; waar praten we over? Daar lach ik om tegenwoordig.”
