Hodes en Bunnig moeten hard werken om de finish in Almere te halen
14-04-2006
08:19
Waar maar liefst 36 equipes de finish niet zagen kwamen Cristel Hodes en Karin Bunnig trots wel aan het einde. Maar voor dat resultaat was dan ook hard gewerkt! ‘Onze eerste bandenwissel in onze carrière kunnen we noteren voor Almere 2006. Op de voorlaatste proef kregen we een lekke band en besloten we te wisselen. Mede daardoor hebben we weer veel geleerd, niet alleen over banden, maar ook over onverhard’ lacht Hodes tevreden.
Constante wedstrijd
Elke wedstrijd moeten de dames toch weer even wennen aan het rijden op een klassementsproef. ‘Het is toch hard werken in de auto, dat wordt vaak onderschat. De eerste proef lieten we dan ook direct behoorlijk wat tijd liggen op de concurrentie. Maar daarna komen we verbazend goed in de buurt van de tijden van meer ervaren collega’s in een nieuwere auto’ vertelt navigatrice Karin Bunnig. Het duo laat tijden zien die soms maar enkele seconden boven die van de concurrentie komen. ‘Bovendien zit er een sterke stijgende lijn in, soms van wel tien seconden per proef. Dat schept vertrouwen’ zo analyseert Hodes haar tijden.
Zand en kuilen
Na twee maal een industrieterreinen wordt de dames heel wat anders voorgeschoteld op de derde klassementsproef. ‘Alleen maar zand en kuilen, één verkeerde stuurbeweging en je zat in mul zand waar je hopeloos in vast komt te zitten. Ik denk dat Cristel daar veel aan haar ervaring uit Zweden heeft gehad waar ze wel eens in de losse sneeuw vast dreigde te komen zitten. Het was een behoorlijke uitdaging waarbij zelfs ervaren rijders zich wel eens lieten verrassen’ aldus Bunnig. Het team had daarvoor al wel wat onverhard gezien, maar toch duidelijk niet van dit kaliber. ‘Op het ene moment zie je kuilen en wil je remmen, maar vervolgens kom je in mul zand waar je snelheid nodig hebt om er doorheen te komen. Door de heerlijke zonnige omstandigheden was het zand namelijk heel erg los geworden en buiten de rijlijnen erg mul. Uiteindelijk hebben we geprobeerd om de kuilen te vermijden en uit het mulle zand te blijven. Dat noemen rallyrijders ook wel “de weg lezen” om zo je snelste route te kunnen vinden’ zo legt Hodes uit alsof ze het al jaren doet.
Lek rijden is hard werken
Als het team bijna aan de finish is worden ze toch nog geconfronteerd met een extra uitdaging, een lekke band. ‘Normaal als je een lekke band rijdt op de openbare weg en je weet niet zeker of je het goed doet, dan bel je de ANWB. In de rallysport werkt dat heel anders. Daar mag alleen de equipe aan de auto werken en dus moesten we zelf aan de slag’ vertelt Bunnig. Dat werd voor de dames een ervaring op zich. ‘Je kunt natuurlijk doorrijden op de velg, dat gebeurt vaak genoeg. Maar wij hadden niet veel meer te winnen en dus wilde we verder schade voorkomen. Echter toen we het team opbelde om te inspecteren of we alles goed hadden gedaan bleken de wielmoeren er verkeerd om op te zitten. Beginnersfoutje, maar we hebben wel uitgereden, verkeerde wielmoeren of niet!’ lacht Hodes. Trots als een pauw reed het team dan ook als een van de laatste over het finishpodium. Wederom een klus geklaard en op naar de volgende wedstrijd, in Hulst.
