Hoge duinen, lange duinen, gemene duinen en een smerig pannetje er tussenin: dat is kort samengevat hoe Mike van Eikeren en Pieter van Kruijsdijk de zevende etappe van de Dakar 2012 hebben beleefd. ,,Ik heb nu een aantal Dakars gereden, maar deze etappe was er eentje om U tegen te zeggen,’’ aldus Van Kruijsdijk. ,,Ik vind dat we echt een prestatie hebben geleverd.’’
Het venijn van het vooraf al beruchte ‘rondje Copiapo’ zat in de staart. De laatste 50 kilometer bestond uit los zand en een duinenpartij van formaat. En midden in de duinen kreeg Van Eikeren een lekke band en kwam hij er achter dat de steekas linksachter kapot was. ,,In de duinen in het donker een steekas vervangen is geen feest,’’ ondervond Van Eikeren. ,,En toen we dat hadden gedaan, kwamen we klem te zitten in een duinpan. Door à la steile wand rondjes te rijden, zijn we eruit gekomen. De banden hadden we heel zacht gezet. Dat was een risico en ik moest heel voorzichtig rijden omdat we door de reservebanden heen waren, maar het is gelukt.’’
De duinen zelf waren hoog, lang en gemeen, maar dat was nog niet eens het probleem. Ze doorkruisen in het donker, waarbij je niet ziet waar het einde van een duin is en hoe je er het beste overheen kunt, was het moeilijkste. ,,Je wordt moe, het is donker en dan begint 25 kilometer voor de finish het gekloot,’’ vertelde Van Kruijsdijk. ,,Het mooiste is dat we het samen hebben gedaan. Je hebt etappes waar de navigator de prestatie levert, er zijn etappes waar de coureur de prestatie levert. Maar deze hebben we echt samen gedaan. We zijn een goed team.’’ Van Eikeren ‘vergat’ wel een keer bijna zijn navigator weer mee te nemen. ,,Het was tamelijk hilarisch, achteraf gezien,’’ vertelde Van Kruijsdijk. ,,We stonden vast, ik krikte de auto op om ‘m los te krijgen en zodra hij los is, rijdt Mike weg. Stond hij drie duinen verder te schreeuwen: ‘Schiet eens op, waar blijf je nou!?’ Hij stond verder weg dan hij zelf dacht. En ik maar lopen door de duinen. Het moment zelf vervloek je, maar achteraf zijn het de beste herinneringen.’’
Peter van der Kolk en Ricardo van den Ende brachten de nacht in de woestijn door. Om 9.00 uur lokale tijd zondagochtend waren ze nog niet in het bivak van Copiapo aangekomen.
