De eerste week van de Dakar 2012 is het team Schoones Dakar goed bevallen. Constant rijden is het doel dat Aart en Gert-Jan Schoones en Michel van Herpen voor ogen hebben. Kalm aan, dan breekt het lijntje niet. Die strategie blijkt te werken. Maar elke dag zijn er wel oei-momentjes.
,,Iedereen maakt wel eens foutjes, vertelt Aart Schoones, op de rustdag in Copiapo terugkijkend op de eerste week. ,,Maar het mooie is dat die niet lang blijven hangen. Niemand kijkt een ander er op aan. We doen alle drie onze uiterste best op ons terrein en af en toe gaat er wel eens wat mis. Het maakt ons als team vooral hechter en sterker. We hebben zo veel plezier met elkaar. Het gaat zo goed. Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats. Elke dag voor de start van de etappe geven we elkaar een hand.
Soms blijft een foutje wel hangen bij degene die het heeft gemaakt. Bij Michel van Herpen bijvoorbeeld. ,,Ik maakte een navigatiefoutje en dat bleef me de hele dag achtervolgen. Ik vond het zo naar. Wij hobbelen overal achteraan. Dat geeft niet, maar alles is kapot gereden als wij voorbij komen. Je moet zo goed kijken om nog iets van de oorspronkelijke route te zien.
Het feit dat Schoones achteraan rijdt, betekent niet dat zij het gemakkelijker hebben dan bijvoorbeeld Gerard de Rooy. Het is vooral anders. ,,Wij kunnen die snelheid niet maken, zegt Aart Schoones. ,,Daar hebben wij de truck niet voor. Ik wil de boel heel houden. Wat maakt mij het uit dat ik uren later binnen ben? Wij hebben wat minder nachtrust, prima. Maar ik sta liever even stil en ga liever tien keer even terug dan dat ik ιιn keer op zn kant ga.
Dat gebeurt regelmatig. In de zevende etappe (Copiapo Copiapo) van zaterdag nam Schoones ruim de tijd voor alles. Tijdsdruk was er niet. ,,We hadden er al rekening mee gehouden dat we eventueel in de woestijn zouden overnachten, vertelt Van Herpen. ,,Uiteindelijk waren we keurig netjes rond middernacht binnen. Vier uurtjes in het donker rijden is extra moeilijk dan bij daglicht. Je ziet niet wat voor berg het is waar je tegenaan rijdt. Bij de voorlaatste bult zag ik ineens geen sporen meer. Dat was een oei-momentje.
Egbert Wingens en Carlo Reijs hebben ook zat van zulke momentjes gehad in de eerste week. Vooral in de laatste etappe voor de rustdag. Dat was ιιn groot oei-moment. ,,Om half elf s avonds hadden we nog 30 kilometer te gaan, vertelt Wingens. ,,Dat was mij een te groot risico. Er stonden overal autos en trucks te worstelen, je ziet geen steek. Ik heb de auto aan de kant gezet en we hebben de nacht in de woestijn doorgebracht. Dat was een bijzondere ervaring. We hadden eten bij ons en hebben geslapen in een thermofolietje dat iedereen verplicht bij zich heeft.
Om zeven uur zondagochtend reed Wingens verder. ,,Het was nogal mistig, dus daar hebben we nog even op gewacht. Het waren zulke hoge duinen, daar heb je zicht bij nodig. Ik wel tenminste. Er lag een vrachtwagen op zn kant op een lastige plek. Ik ben aan de andere kant om het duin heen gereden. Daardoor heb ik een waypoint gemist, maar de straftijd die daarop staat, boeit me niet zoveel. Om half elf op de ochtend van de rustdag reden Wingens en Reijs het bivak binnen. ,,Keikapot, volgens Wingens. ,,De hoogte van de duinen heeft me verrast. Ik wist niet dat er zulke joekels bestonden. En ik dacht dat ik best een snelle auto had, ook al is het een simpel ding vergeleken bij de topwagens. Maar soms heb ik het idee dat ik stil sta. Vooral de trucks komen me met een rotgang voorbij.
De twee hebben zich voorgenomen vooral te genieten. Wingens: ,,Ik laat alles over me heen komen. Ik vind het heel bijzonder dat we hier zijn. Het mooie van de Dakar is de combinatie van mens en techniek. Dit is serieus mannenwerk. Je moet niet bang uitgevallen zijn. Het is boeiend om te zien wat vermoeidheid met een mens doet. Dan wordt het interessant: hoe houdt iemand zich staande en hoe kun je blijven motiveren? Redacteur: PB Schoones Dakar | Foto's Rallymaniacs
