Chris Leyds achter het stuur van McRae MC-4 RS Enduro
20-12-2012
18:43
Op de valreep komt in het Prodakar team de bestuurdersstoel vrij naast Herman Vaanholt. Wegens de verhindering van Kroon, moet het team snel schakelen. Teameigenaar Chris Leyds: ‘Meteen denk ik dan aan serieuze, ervaren rijders die de hot seat in kunnen vullen. Rondbellend blijkt het te kort dag voor dit soort zware jongens, die hun agenda al meer dan een jaar tevoren vol hebben staan. Degenen die echt wilden, zitten al achter een stuurtje, blijkt. ‘Laat deze sport nou iets zijn waar ikzelf ook al mijn halve leven door gegrepen ben’, bekent Chris. De hereniging met de ervaren navigator Herman kan niet beter, vindt de 44-jarige ondernemer uit Naarden. ‘We zijn een geweldig team, weet ik nog. Tien jaar geleden finishten we als 14e, 2e amateur, zelfs na serieuze problemen. Nooit zat ik zo dicht bij de top 10 als met Herman.’ Komende start zal de 11e zijn voor Chris, de 7 keren dat hij de finishvlag haalde, betekent dat hij zich al routinier mag noemen. Heel even komen herinneringen boven. ‘Herman is geniaal in navigeren en brengt tegelijk rust in de cockpit.’ ProDakar komt met drie McRae MC-4 RS Enduro’s aan start, daarin equipes uit meerdere landen: Stephanie Manns/Benjamin Zirbus (Duitsland) en Johan van Staden / Lawrenson ( Zuid Africa )
Met Herman in de Dakar Een gebeurtenis schiet Chris meteen te binnen. ‘Ergens in Mauritanië, was het geloof ik. Situatie: we zitten supergoed in de race, tegen de top 10 aan zelfs en op een stenenpad komen we maar niet voorbij een motorrijder. Beseffend dat we er wel voorbij moeten, willen we de aansluiting niet missen, gok ik het erop. Door het stof heen zetten we de aanval in en raken er na een paar rake klappen voorbij. Pfff…, ik kijk opzij naar Herman, die geconcentreerd naar zijn roadbook kijkt. Dan voel ik iets, wat ik niet wil voelen. Lekke band. Goed, dan maar snel wisselen, het is niet anders. Nog bijna voordat we stilstaan, druk ik de lift omhoog die de achterkant optilt (standaard op de Bowler). Met de airgun in de hand ratel ik de bouten eruit en zie aan zijn voeten dat Herman achter de auto staat. Ik gooi het wiel opzij dat ik los heb en de veeg de gloeiend hete wielbouten bijeen, om ze niet te verliezen. De voeten blijven echter op hun plek. Nu moet de band toch echt komen, verbijt ik mezelf. Dan maar even kijken. Herman staat aan de ratelband te voelen. Met zijn vingertoppen. In elk geval niet los te rukken, zoals je zou verwachten. Ik trek met één beweging de band los, schroef em vast, berg de lekke band op en zit snel weer in de auto. Terwijl we wegscheuren, sleept de lift nog over de grond die ik onderwijl op laat klappen. ‘Typisch iets dat we eens moeten oefenen’, zeg ik met een zo engelachtige, geduldig mogelijke stem. Herman blijft stil. Zit weer strak naar zijn roadbook te kijken. Na zeker een minuut stilte schraapt hij zijn stem. ‘Ik geloof niet dat ik zei dat je die motorrijder in kon halen.’ Chris lacht breeduit. ‘Haha… dat is typisch Herman. Voor zover ik weet is dit de ergste storing die we ooit in de Dakar hadden. Maar serieus, dat banden wisselen hebben we ook onder de knie gekregen. Belangrijker: een betere navigator kun je niet wensen.’ Redacteur: Patrick Gerritsen | Foto's Patrick Gerritsen
